مسئله تربيت و آموزش كودكان از امور بسيار مهم و ضروري است كه بناي آن در خانواده آغاز و در جامعه و مدرسه تكميل مي گردد .

كودك امانتي الهي است ، در دست والدين و مربيان. عطيه اي است باارزش كه امر خطير تربيت و پرورش او بعهده ما گذاشته شده است و اين امر جز در سايه فرهنگ و تمدني غني و نشأ ت گرفته از شئونات اسلامي ممكن نخواهد بود .

فرهنگ و تمدن و تداوم اين دو زاييده تعاملات گسترده اجتماعي است و تعامل  چيزي نيست جز روابطي كه در سطح جامعه كوچك مانند، خانه و مدرسه و جامعه وسيع مانند شهر و كشور ميان اقشار مختلف اجتماعي برقرار مي شود . روابطي كه اگر خواستگاه مناسب و بستر حاصلخيزي داشته باشند بي شك موجب بقاي هويت و فرهنگ ديني و ملّي واخلاقي و انساني خواهند بود ،و اگر اين بستر به گونه اي شايسته آماده و محيّا، نشود ناگزير روابط و تعاملات دچار تعارضاتي خواهند شد. كه نمي توانيم حتي باصرف نيرو و هزينه و زمان بسيار نيز آنها را از چرخه اجتماعي پاك سازيم. پس به راستي سزاوار است كه آموزش و تلفيق آن با پـرورش صحيح به عنوان اهم برنامه هاي زير بنايي يك جامعه ،قرار داده شود تا حاصل اين بذر ،درختي تنومند با شاخه هايي استوار باشد؛ شاخه هايي كه ميوه هايشان سلامت فكر و انديشه و پيشرفت و ارتقاء دانش و فرهنگ و اصالت ديني  و ملي است . آموزش جزء لا ينفك تربيت است. تعليم و تربيت همچون آب و آفتابي هستند كه خاك وجود آدمي بدون آنها جوانه نخواهد زد.

 آموزش وسيله اي است براي بالفعل كردن استعدادهاي بالقوه انسان ،آنچه بايد كشف شود و درمسير حق و حقيقت هدايت شود و هدايت، كه بارها در قرآن كريم از آن به عنوان مهمترين وظيفه امامت ياد شده چيزي جز آموزش و تربيت و هدايت در مسير قرب الهي نيست.

اكنون كه ما باغبانان جوانه هاي پاك و نوپاي اين مرز وبوم هستيم و رسالتي چون رسالت انبياء بر دوش ماست چه نيكوست كه با آموزشي پر بارو پرورشي شايسته گامي به سوي ارتقاء و تداوم فرهنگ و تمدن اسلامي جامعه خويش برداريم.