تعريف:«گردش علمي يا فعاليت تجربي خارج از كلاس،كاري است عملي كه بيرون ازكلاس،آزمايشگاه يا كتابخانه صورت مي گيرد و شامل مطالعات مستقيم و دست اول درباره يك مسئله،جمع آوري اطلاعات از طريق مشاهده،پرسشنامه،مصاحبه،اندازه گيري،نمونه برداري و ساير فنون تحقيقي مي‌باشد تا از اين طريق در مورد اعتبار فرضيه ها،تشخيص تغييرات يا درستي و صحت شرايط و موقيعتها اطمينان حاصل شود.»

فضاي آزاد و بدون سقف بهترين آزمايشگاه طبيعي براي كودك است،كه نه خانه و نه كلاس هيچكدام نمي‌توانند جاي آنرا بگيرند. در محيط بيرون از كلاس كودك چيزهايي مي‌يابد كه با غريزه ذاتي او تطبيق مي‌كند. پرندگان،حشرات، حيوانات ،درختان،گياهان،كوهها،جويبارها و غيره همه موادي هستند كه مي‌تواند درباره آنها كنكاش كند. آسمان،مزرعه،جنگل،باغچه،پارك و استخر مملو از چيزهاي جالبي است كه توجه كودك رابه خود جلب مي‌كند،او را به شگفتي وا مي‌دارد،حس كنجكاوي او را بر مي‌انگيزد و برايش فرصتي فراهم مي‌سازدكه به اكتشاف بپردازد.

اغلب دانشمندان در سه مكان كار مي‌كنند:در آزمايشگاه، در دفتر كار و در محيط بيرون.بنابراين،هر دانش‌آموزي هم چنانچه بخواهد به شيوه علمي تحصيل كند بايد از روش دانشمندان پيروي نمايد و او هم در سه مكان كار كند:در آزمايشگاه مدرسه،در محيط خارج از مدرسه و در خانه.

در شرايطي كه بردن دانش‌آموزان به خارج از مدرسه براي مطالعه زمينه‌هاي خاصي فراهم باشد،گردش علمي روشي مفيد است.مثلا"براي سنگ شناسي مي توان دانش‌آموزان را به دامنه كوه يا بستر رودخانه برد تا براساس اطلاعاتي كه در كلاس كسب كرده‌اند انواع سنگها را جمع آوري كنند و شناخت عيني از آنها به دست آورند.

به طور كلي گردش علمي مي‌تواند ديدار از يك شهر،موزه،نمايشگاه،كارخانه،مزرعه و غيره كه در محل سكونت موجود است باشد.از محيط مدرسه،يا از ساير مؤسسات آموزشي نيز مي‌توان تجارب دست اول كسب نمود.بنابراين لازم نيست كه گردش علمي حتما" ديدار از نقاط دوردست باشد.بلكه مشاهده محيط اطراف‌ دانش‌آموزان كه امكان كسب تجارب آموزشي را فراهم كند نيز مي‌تواند گردش علمي محسوب شود.