سال 1379حدود سه سالي بود كه به عنوان مربي بهداشت به استخدام آموزش و پرورش استثنائي در آمده بودم و هفته‌اي دو روز در آموزشگاه انفاق شهرستان مهريز  كار مي‌كردم.آموزشگاه انفاق مختلط بود و دانش‌آموزان دختر و پسر با هم در آموزشگاه تحصيل مي‌كردند.در آن سال طرح آهن‌ياري براي دانش‌آموزان دختر اجرا مي‌شد و بايد هفته‌اي يك قرص آهن به دانش آموزان دختر مي‌داديم.من قرص آهن را بين دانش‌آموزان توزيع مي‌كردم و آنها به آبخوري مدرسه مي‌رفتند و قرص آهن را با آب مي‌خوردند.(در طي همين مدت من هر وقت به كلاس مي رفتم معلم كلاس از رشد گل حسن يوسف كه در كلاس آنها بود تعريف مي‌كرد و مي‌گفت مدتي است اين گل رشد خوبي دارد و برگهايش هم خوشرنگ‌تر شده‌اند و من هم جوابي نداشتم به او بدهم).

يك روز كه قرص آهن را بين دانش‌آموزان توزيع مي‌كردم ناگهان متوجه شدم كه يكي از دانش‌آموزان قرص خودر را در گلدان گل حسن يوسف انداخت.من از او پرسيدم چه مدت است اين‌كار را انجام مي‌دهي.

او با خجالت جواب داد: من از اول تا حالا هيچكدام از قرصهايم را نخورده‌ام و همه رادر اين گلدان ريخته‌ام. من از خوردن قرص ترس و واهمه دارم.

من با نشان دادن رشد گل و ساير توضيحاتي كه در مورد فوايد قرص آهن به او دادم او متقاعد كردم تا قرصهاي خود را مصرف كند.بعد از اين قضيه او نه تنها قرص خود را مرتب مصرف مي‌كرد،بلكه مواظب بود تا ساير دانش‌آموزان هم به طور مستمر و مرتب از قرص آهن استفاده كنند.